Yvonne Bovee in Indonesië

2006-09-04T05:34:00.000-07:00

Weer Thuis in het kikkerlandje leg ik de laatste hand aan mijn weblog.

Of alles is gelukt? Ja! We zijn helemaal tevreden terug naar Nederland kunnen gaan.

De laatste week was heel hard werken tot in de late uurtjes. Overdag de prototypes maken en ’s avonds achter de computer de presentatie voorbereiden.
Maar het is het allemaal meer dan waard geweest, het is ons gelukt!!!

Zelfs bij onze favoriete tassenproducent ging het een heel stuk vlotter, de beste mensen werden ingezet en we hebben ze even alleen gelaten, om rustig te kunnen oefenen en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. De laptoptas was zondagavond af…bijna helemaal perfect. Ze wilden zelfs aan onze andere ontwerpen beginnen en die nog voor woensdag af hebben…voor ons een onmogelijke gedachte maar het proberen waard. Uiteindelijk niet helemaal perfect en met niet helemaal het juiste materiaal, zijn ze er wel in geslaagd een aardig resultaat neer te zetten. Maar dit gaan ze in de komende weken hopelijk verder uitwerken tot ze het juiste resultaat hebben bereikt . Ze willen echt heel graag en zien nu ook wat je allemaal kunt bereiken na wat oefening, ze kunnen meer dan dat ze denken.

laptopcover

Onze heldin Ibu Rubiah heeft het helemaal voor elkaar, een leuke tassencollectie in 5 kleuren en heeft haar toekomstplannen al klaarliggen. Zo geweldig om te zien dat je iemand met een klein duwtje in de rug zo goed kunt helpen. Ze is een echte businessvrouw!

haaktasjes

Mr kudus, de producent van de kokoshout producten, heeft zich ook zeker bewezen. Wat een vakmanschap heeft die man en hij is een echte perfectionist. De drie schalen zijn erg mooi geworden twee met houtsnijwerk en een met batik dessin in samenwerking met de batikworkshop. Erg goed om producenten zoals Mr kudus en Ramadian te laten samenwerken ze kunnen zoveel van elkaar leren en er ontstaan veel meer mogelijkheden.
Het resultaat mag er zijn.

batik bowl

carving bowl

Ramadian, de batik expert heeft voor ons ook pashmina sjaals gemaakt. Normaal gesproken borduren ze alleen maar op pashmina maar dat leek ons geen goed idee om die harde borduursels in je nek te hebben en we hebben ze gevraagd of het mogelijk was om erop te batiken. Het is lastig materiaal omdat het een beetje harig is en de was niet goed door de stof heen trekt. Het moet helemaal met de hand worden opgezet, maar oefening baart kunst.

pashmina

De buttonmachine is er helaas niet meer gekomen voor ons vertrek maar wordt in de toekomst een nieuw project in Aceh. Recycle pins, van al het restmateriaal kunnen de mooiste buttons worden gemaakt. Zo kunnen ze ook uit het restmateriaal hun geld verdienen en werkloze mensen een baantje krijgen.

buttons van rest-materiaal

Woensdag, de dag van de presentatie. Al vroeg in touw om de voorbereidingen af te ronden. Als eerste hebben we samen met onze security helden een typisch indonesich foodstalletje op de pick-up geladen en naar de office gebracht om onze producten in te presenteren.

We hebben hem in de voortuin van de office gezet zodat iedereen die interesse heeft de resultaten kan zien.
We hebben ook een boek gemaakt waarin de ‘making of’ van alle producten te zien is. Dit heeft nog wat stres opgeleverd omdat we natuurlijk op het laatste nippertje het boekje nog in moesten binden. Het was net lunchtime en niemand die dan iets voor je kan doen. Gelukkig hadden we nog iemand gevonden die het wel wilde doen met een beetje tegenzin, maar een beetje extra geld doet wonderen.
Iets te laat waren we klaar maar iets na drieën kon de presenatie beginnen. Beetje zenuwen voor big boss Simon maar we hadden onze grote vriend Mr chan bij ons die de lastige marketing-vragen op zich zou nemen.
Maar uiteindelijk met een positieve conclusie van Simon is het project succesvol en wordt in de toekomst verder uitgewerkt wat marketing betreft. Begeleid door Mr Chan van BRR. Ook willen ze dat wij het project verder oppakken in de toekomst…dus Aceh is nog niet van ons af!

Presentatie

Ook onze kleine expositie heeft zijn vruchten afgeworpen…er was erg veel interesse in de producten door de UNDP werknemers die erg teleurgesteld waren dat de producten niet te koop waren. Maar waren gerustgesteld toen we ze vertelden dat ze wel rechtstreeks bij de producent besteld konden worden. Vooral Ibu Rubiah van de gehaakte tasjes kon al orders gaan schrijven. Ze was zo blij en trots. Wat willen we nog meer?

Het was een succesvolle reis!

Druk, drukker, drukst

2006-08-24T19:07:00.000-07:00

De drukste week tot nu toe. Nouja, iedere week steeds een beetje drukker en dit is alweer de laatste volle week. We willen dan ook eigenlijk alles aanstaande maandag af hebben. Onmogelijk, maar toch willen we het. Althans, we zijn het erg hard aan het proberen.
Sinds de vorige update hebben we met vijf verschillende producers aan de volgende producten gewerkt:
Onze grootse verassing was toch wel Ibu Rubiah (alias het haakvrouwtje)

Ibu Rubiah

Zij kwam uit zichzelf naar het kantoor om ons haar haaksels laten zien, vreselijk ouderwetse spreien en tissuebox-hoesjes. Eigelijk hadden we al genoeg ideeën, producers en ontwerpen, maar ze was zo trots en aandoenlijk dat we haar hebben gevraagd om een tasje te haken. En workaholic Rubiah had het de volgende dag al af. Alhoewel ze geen woord engels spreekt en niet kan schrijven, begrijpt ze ons prima: het was precies wat we gevraagd hadden. En ze blijft maar produceren, in alle kleuren van de regenboog, en wel 5 tassen per dag. Ze is onze favoriet.

In Sabang, op het eiland Pulau Weh hebben we ook een producer waar we mee werken. Hij maakt mooie en minder mooie producten van palmbomen-hout. Onze favoriet: een zwaar houten vaas en een platte schaal. Onze minst favoriet: de standaard met houten koffiekopjes en schotels (doet ons erg aan de jaren 70 denken). We hebben onze aandacht gericht op een ronde platte schaal die hij normaal gesproken vierkant zaagt met bolpootjes eronder. Zonde! Deze schaal laten we op drie verschillende manieren laten bewerken, waarbij we het Acehnese batikdesign en het typische houtsnijwerk hebben gebruikt.

Acehenese houtsnijwerk

batik design

De prototypes van het houtsnijwerk zijn al in volle gang en zaterdag gaan we als het goed is het hout batiken. Oja, en we hebben ook nog kralen laten maken.

werkplaats

Mr Kudus de producent

Ook de batik werkplaats heeft zijn handen vol aan ons. We hebben ze gevraagd een pashmina (sjaal) te batiken met een sterk uitvergroot batikpatroon. En natuurlijk het batikdessin op de houten schaal en op een aantal van de houten kralen. Ook dit resultaat gaan we zaterdag zien.

Aan het restmateriaal hebben we ook gedacht. We willen de restjes stof van batik, borduren en weven gebruiken om buttons van te maken. Op dit moment een trend hier in Aceh onder de jonge vrouwen die hiermee hun hoofddoekje vastmaken. En in Europa natuurlijk ook altijd erg fashionable. Er wordt zelfs een buttonmachine vanuit Jakarta naar Aceh gehaald om dit te verwezenlijken. Helaas zullen we dat waarschijnlijk niet meer mee maken, maar we hebben in ieder geval een project op poten gezet.

Het best hebben we voor het laatst bewaard: één groot rampscenario! We zijn al drie dagen fulltime aan het werk bij een tassenproducent, maar we zijn nog niet veel verder dan de eerste dag. Hij verwijt ons iedere keer weer dat we geen bahasa (indonesisch) spreken...hmmm was engels niet de wereldtaal? Met de naaisters verloopt de communicatie een stuk beter, maar als baas Hamdan zijn mond opendoet loopt alles weer in het honderd. Vandaag was er een tolk mee van de UNDP, betere communicatie maar nog geen steek verder. Hamdan houdt van dicussiëren, wij van produceren. Morgen is er weer een dag we hopen dan dat één van onze vier ontwerpen lijkt op wat we gevraagd hebben. De andere drie ontwerpen hebben we al laten varen, maar als er meer gaat lukken is dat alleen maar meegenomen.

Aan het werk bij de tassenproducent

Maandag is onze deadline, dan willen we al onze prototypes afhebben met uitloop naar dinsdag voor eventuele fouten. Dan gaan we proberen alles af te ronden en voorbereiden voor woensdag want dan willen we aan de UNDP en producers ons resultaat laten zien.

You never try you never know!

ons geusthouse

Onze security helden

2006-08-12T05:42:00.000-07:00

Eindelijk komt het er weer van om een weblog te schrijven. Waar moet ik beginnen…

Vorig weekend Paulu weh, vroeg op om de ferry te halen, en bij aankomst zouden we opgehaald worden door de producent van de kokoshouten producten. Helaas hij was er niet en hebben hem per telefoon niet kunnen bereiken. Dan maar naar het strand en zondag is er een nieuwe dag om het te proberen. Aangekomen op Kapang beach zien we al snel de duikschool van een nederlands stel, dat hadden we al op internet gelezen en ze hebben ons geholpen om nog een slaapplaats te vinden. We konden zelfs nog mee op de boot om te gaan snorkelen bij Rubiah sea garden, klinkt al goed hè. Het was fantastisch! Nog nooit zo’n mooie onderwaterwereld gezien. Het was een heerlijke dag.

Zondag weer geen success met onze kokosproducent we hebben heel Sabang gezien en iedereen die er iets mee te maken heeft gesproken maar helaas. Komende dinsdag gaan we opnieuw hopelijk dit keer mét success!

Vorige week zijn we verder gegaan met het bezoeken van verschillende producenten en begonnen met ontwerpen.
We hebben alle producenten bezocht en een selectie kunnen maken van de producenten en producten waarmee we graag willen werken.

Even tussendoor kijk even naar mijn nieuwe kledingstijl, we waren nog steeds niet decent genoeg en hebben van een collega alvast wat te leen gekregen. Ik betwijfel of het minder decent is, de complimenten vlogen me om de oren chanti chanti! (mooi). Ik weet het niet meer...

Het is moeilijk om met een aantal producenten niet samen te werken maar het kan nu eenmaal niet anders, we hebben nog maar 3 weken en moeten keuzes maken. Als ik nu denk wat we nog allemaal willen doen krijg ik het af en toe benauwd maar het zou geweldig zijn als het gaat lukken.
Helaas is binnenkort ons trouwe clubje collega’s waarmee we samen werken aan dit project weg. Jamilah heeft vakantie, Said gaat trouwen en onze vertaler Kusnadi gaat een week terug naar zijn ouders en vriendin. Gelukkig zijn ze er allemaal bij als we het project afgerond moeten hebben, maar we zullen het even zonder ze moeten doen. Alleen Simon de baas van de UNDP is er nog wel maar hij is helaas niet heel positief over het project hij vind de marketing belangrijker en als we hier niet genoeg mee bezig zijn dan is het project nu al mislukt…hoe negatief kun je zijn? Ach, we willen ons er zo min mogelijk iets van aan trekken (lukt niet altijd) want wij en eigenlijk iedereen hier ziet het project helemaal zitten. Al komen de producten niet op de europese markt, dan zijn ze hier al heel blij dat ze eens iets anders kunnen maken. Blijkbaar is er al 20 jaar ongeveer hetzelfde op de markt wat betreft handicraft producten. Maar we gaan er nog wel vanuit dat het lukt, we doen ons uiterste best! Nu even veel op kantoor en ook op zaterdag zoals vandaag, we willen voor volgende week zo veel mogelijk hebben voorbereid omdat we willen beginnen met prototypes maken. Daar moeten we zo snel mogelijk mee beginnen willen we het allemaal voor elkaar krijgen. Maar erg leuk ik heb er al zin in om ter plekke bij de producent te werken, hier op kantoor is de omgeving niet echt inspirerend.

We beginnen maandag bij een vrouwtje die gehaakte producten maakt en hopen samen met haar iets moois te maken want dat gun ik haar echt. Dinsdag naar Sabang naar de kokosproducent met onze ontwerpen al opzak...hopelijk kunnen we die meteen ook achterlaten en zijn ze bereid samen te werken. Woensdag gaan we werken bij de batik workshop vooral proeven doen met verschillende materialen. Na het weekend beginnen we aan de tassen, het grootste project. Helaas kan dit niet eerder aangezien het donderdag vakantie is hier,17 augustus vieren ze hier independence day, de onafhankelijkheid van Nederland....Tja. En dan is het tot en met maandag vakantie. Hopelijk kunnen we toch nog werken en het weekend nog genieten op Palau weh. En naar de aerobics! Bijna vergeten...heel apart we hebben de meest vreemde bewegingen uit moeten voeren maar vooral heel veel gelachen. Volgende keer maken we een foto en dan laat ik jullie meegenieten!

Vanochtend nog naar een bruiloft geweest van een collega hier bij de UNDP heel leuk om te zien hoe ze dat hier doen. Maar het draait vooral om eten, overal stonden grote schalen rijst, vlees en zoete hapjes…en dat zo vroeg?

Tot de volgende weblog, hopelijk laat die niet zo lang op zich wachten.

2006-08-02T01:38:00.000-07:00

Het eerste weekend in Aceh...tja wat kunnen we hier eigenlijk allemaal doen...Aangezien we nog geen zee of strand hadden gezien wilde we daar graag gaan kijken en werden we door onze chauffeur naar long nga gebracht waar hij stand-by bleef tot we weg wilden. ( blijft wennen) Een wilde zee met springende mannen en een enkele vrouw in volledige outfit genoten van de golven. Wat het meest opviel was een overduidelijk overblijfsel van de tsunami een gestrande boot, hij lag klaar om het water weer in te gaan tenminste zo leek het maar dat is op de foto duidelijk te zien. Maar het mooie was dat hij nu gebruikt wordt als woning, niet gek zo'n uitzicht op zee!

Na een warme cola bij een strandtentje zijn we naar het centrum gegaan waar we de eerste pasar(markt) hebben bezocht. Veel kleding en stoffen leuk om eens te zien maar vermoeiend is het wel, iedereen wil een praatje maken en we zijn een wandelend museum...
Zondag de buurt rondom on geusthouse verkend, een beleving opzich. Alles is te koop en de mensen zijn erg vriendelijk vooral als we ons best doen om wat indonesisch/achenese te praten dat waarderen ze wel.

Maandag zijn we dus echt aan de slag gegaan en hebben vooral veel producenten bezocht, allemaal in banda aceh en omgeving. Kleine zelfstandige ondernemers die aan huis werken, soms letterlijk in huis, op de slaapkamer waar een enkele naaimachine staat of in de tuin. Een enkele producent heeft een aparte werkruimte. Het maken van borduurwerk op een gewone naaimachine was even niet voor te stellen en eigenlijk geloofde ik ze niet maar toen ze het wel even wilde demonstreren werd het duidelijk dat ze in staat zijn om patronen te borduren die wij alleen mogelijk kunnen maken met een borduurmachine.
Weven dat kunnen ze ook als de beste, ze maken voornamelijk tradidionele sarongs met goede kleurcombinaties met originele achenese patronen. Zeer gedetailleerd en mooie kwaliteit maar daar doen ze dan ook twee weken over. Dat is in de prijs van de sarongs ook wel af te lezen. We zijn erg gecharmeerd van dit product en willen graag de stof gebruiken voor een nieuw product.
In ieder geval hebben we meer dan genoeg producten en producenten kunnen selecteren waar we graag mee willen samenwerken.

Vandaag, woensdag hebben we onze eerste vergadering en zijn druk bezig geweest met de voorbereidingen daarvoor. Ben benieuwd...

Dit weekend gaan we producenten in Sabang bezoeken, Sabang ligt op het eiland Palau We. Er zit een producent die met cocosnoot hout werkt en iemand die producten maakt van riet, zoals matten. We willen graag kijken of ze potentie hebben om mee samen te werken. Dit kunnen we mooi combineren met onze vrije dag op zondag, het schijnt er heel mooi te zijn en we moesten vooral niet vergeten te snorkelen.(in onze broek en T-shirt dan natuurlijk)...

2006-07-30T19:29:00.000-07:00

straatbeeld Banda Aceh vrijdagmiddag tussen 12u en 14u

batikwerkplaats Dekranas

onze office met op de voorgrond onze ontvangstruimte en op de achtergrond Yvonne aan ons bureau

Banda Aceh, Indonesië

2006-07-28T22:18:00.000-07:00

Daar zijn we dan, we hebben een aantal hectisch dagen achter de rug. Dinsdagavond vertrokken, donderdagavond in Banda Aceh aangekomen. Tussendoor nog een tussenstop gemaakt in Jakarta waar we een nachtje hebben gelogeerd in een luxe hotel. Het contrast tussen ons en het leven op straat werd meteen duidelijk. De volgende dag werden we om 9u op het kantoor van UNDP (United Nations Development Program) verwacht. We hebben daar meer security-checks ondergaan dan op het vliegveld. We hebben iedereen op het kantoor een handje gegeven en het papierwerk begon weer van voor af aan. Nieuwe contracten en honderdduizend security-waarschuwingen en regels. We gaan tenslotte naar Banda Aceh, getroffen door de tsunami, politiek instabiel, en strikt moslim. Dus ook geen blote knieën en schouders voor ons. We hebben nu een eigen UNDP ID-card die we ten allen tijde moeten dragen.

Na onze aankomst op het kleine vliegveld in Aceh werden we opgehaald en meteen naar het UNDP kantoor gebracht waar we Jamila hebben ontmoet. Zij zal ons helpen en begeleiden in dit project. We werden naar ons verblijf, geusthouse 2, gebracht waar we deze 5 weken zullen logeren. Korte impressie: groot, sjiek, met binnentuin, kroonluchters, kabeltv, dvd, internet, schoonmaakster, mooie tuin, glanzende tegels en donkerhouten zware meubels. Wel veel muggen en geen warme douche. Wel een bak water met een schepje. En altijd staat er een UNDP auto met chauffeur klaar om ons te vervoeren en is er dag en nacht security die ons huis bewaakt.

Vrijdag, onze eerste werkdag: 9u op het kantoor. Nog meer mensen ontmoeten en nog meer papierwerk. We hebben zoveel visitekaartjes gekregen dat ik niet meer weet welke bij wie hoort. Na de security-briefing werden we naar ‘ons kantoor’ gebracht. Fantastisch met kitch-ontvangstruimte en twee eigen bureautjes en straks ook allebei onze eigen laptop.
Tussen 12u en 14u lag alles hier stil, dan is het bidtijd (alleen op vrijdag) en zit iedereen in de moskee. Hierna hebben we Dekranas bezocht. De door de overheid geïnitieerde showroom waar we verschillende producten uit de omgeving hebben bekeken. Het gaat vooral om borduurwerk (tassen, sjaals, schoentjes), maar ook batik, kokoshouten spulletjes, rieten matten, tshirts en buttons. Er was ook een batik werkplaats waar we hebben kunnen zien hoe ze zo verfijnd kunnen werken. Erg mooi om te zien!
Hierna zijn we terug naar kantoor gegaan waar we ons een beetje hebben kunnen settelen.
We zijn er helemaal klaar voor om maandag echt aan de slag te gaan.

PS. foto's volgen, de telefoon-internetverbinding trekt het niet..